" ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ "
ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ဆိုတ႔ဲ ေခါင္းစဥ္န႔ဲ ပါတ္သတ္ၿပီး စာေရးသူၾကားဖူးခဲ့တာက "တိုင္းရင္းသားေတြ ညီအစ္ကိုေမာင္နွမရင္းခ်ာက့ဲသို႔ ခ်စ္ၾကည္ရင္းနွီးစြာ ေနထိုင္ျခင္း" လို႔ အဓိပါၸယ္ရပါတယ္။"
"တိုင္းရင္းသားမ်ား ခ်စ္ၾကည္ရင္းနွီးစြာ ေနထိုင္ျခင္း" ဆိုတ႔ဲအပိုင္းမွာ ျပႆ နာမရွိေပမယ့္ "ညီအစ္ကိုေမာင္နွမ ရင္းခ်ာက့ဲသို႔" ဆိုတ႔ဲ အပိုင္းမွာ ေမးစရာရွိလာပါတယ္။ ညီအစ္ကိုေမာင္နွမရင္းခ်ာဆိုတာ တစ္မိဘထဲက ေမြးဖြားလာၾကတ့ဲ ေသြးအရင္းေတြ အေဖ့မ်ိဳးရိုး ၅၀ ရာခိုင္နႈန္းန႔ဲ အေမ့မ်ိဳးရိုး ၅၀ ရာခိုင္နႈန္း ဆတူအခ်ိဳးက ေရာစပ္ၿပီး တူညီစြာပါဝင္တယ္ဆိုၿပီး ေဆးပညာမွာ ၾကားဖူးခ့ဲပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းလွဴရင္ေတာင္ အဲဒီအနီးဆံုးေသြးခ်င္းကပဲ လွဴ နိုင္တယ္ လွဴလို႔ရတယ္။
အဲဒီလိုေသြးသားတူညီတ့ဲ ေသြးခ်င္းေတြေရာ ငါ့ေသြးခ်င္းပါဆိုၿပီး အဲလိုစိတ္ဓာတ္တစ္သက္လံုး အၿမဲထားနိုင္ပါ့မလား။ ငါ့ရဲ႕ညီအစ္ကိုေမာင္နွမ ဒုကၡေရာက္ေနလားဆိုတာကို စဥ္းစားေပးတတ္တ့ဲ နွလံုးသား အၿမဲတမ္းရွိနိုင္ပါ့မလား။ ရွိခ့ဲတယ္ဆိုရင္ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်သြားၿပီး သူစိမ္းနဲ႔ ေပါင္းဖက္သြားၿပီး သူစိမ္းေရာလာတ့ဲအခါက်ရင္ေရာ ဘယ္လိုလဲ။ သူစိမ္းေရာလာတ့ဲအခါက်ေတာ့ ေသေလာက္ေအာင္ခ်စ္ၾကတ့ဲ ေသြးရင္းေတြ ဘာျဖစ္သြားၾကသလဲ။ ဘာျဖစ္သလဲဆိုရင္ ကေတာက္ကဆျဖစ္တာ၊ ျငဴစူတာ၊ အဲဒီကေနတစ္ဆင့္တိုး ပဋိပကၡ၊ ရန္ၾကြင္းရန္စ၊ အဲဒီကေနေနာက္ဆံုး ရန္ၿငိဳး ဒီလိုဆက္တိုက္ ျဖစ္လာၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းရင္းေတြကေတာ့
(၁)လူမႈေရးေၾကာင့္
(၂)အက်ိဳးစီးပြားေၾကာင့္
(၃)အေထြေထြေၾကာင့္ ဆိုၿပီး ရွိေနတာေတြ႔ရတယ္။
ယေန႔လက္ရွိခ်စ္လွပါရဲ႕ဆိုတ႔ဲ တစ္အူတံုဆင္းေတြကို လက္ၾကားဝင္လ်ွိဳတာ အဓိကတရားခံကေတာ့ အက်ိဳးစီးပြား အလို႔ငွာေၾကာင့္။ အက်ိဳးစီးပြားဖက္လာၿပီး သူစိမ္းယွဥ္လိုက္တ့ဲအခါမွာ ေသြးရင္းဆိုတာ ဘယ္နားေရာက္မွန္းမသိ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ပုထုစဥ္ျဖစ္တ့ဲအေလ်ာက္ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြရဲ႕ ေစစားမႈနဲ႔အတူ ဘာျဖစ္ရမွ ညာျဖစ္ရမွန႔ဲေပါ့။ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္အနိုင္ဆံုး ေလာဘကေတာ့ မိဘေတြမ်က္ကြယ္ျပဳခ်ိန္မွာ အျဖစ္ဆံုး အေမြေလာဘပါ။ ဘယ္ပေရာဂမွမပါဘဲနွင့္ အလိုေလ်ာက္ပင္ သူ႔ထက္ငါ အၿပိဳင္အဆိုင္ ခြဲေဝလိုၾကၿပီ။ လူၾကားမေကာင္းေပမယ့္ ကမာၻနဲ႔အဝန္းမွာ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ အခ်င္းမ်ား၊ တရားၿပိဳင္န႔ဲ တစ္ခါတစ္ရံ အသက္ပါ အဆစ္ပါသြားၾကေလတယ္။ ဒါေသြးရင္းသားရင္းေနာ္ သူစိမ္းမဟုတ္ဘူး။ ၾကာရင္ မိဘေနမေကာင္း ျဖစ္ရံုနဲ႔တင္ စာခ်ဳပ္ေျပးဝယ္သူနဲ႔ အခ်ိဳးက်ခြဲတမ္းတိုင္းတာတ့ဲသူန႔ဲ အဲလိုအေနအထားအထိ ျဖစ္လာနိုင္ပါတယ္။ ဒါဆိုဒီျပႆနာကို ဘယ္လိုရွင္းၾကမလဲ။ နိႈက္နိႈက္ခ်ြတ္ခ်ြတ္ စဥ္းစားသံုးသပ္ၾကည့္ရင္ လူရယ္လ္ိုျဖစ္လာၿပီး သိတတ္တ့ဲ အ႐ြယ္ကတည္းကစလို႔ ခြဲတမ္းခ်ရပါလိမ့္မယ္။ ၿခံတစ္ၿခံရွိရင္ေတာင္ သားသမီးေမြးလာတ့ဲအခါ အိမ္ကို သားသမီးအေရအတြက္အတိုင္း အေသးစားေလးေတြ (လူရိုင္းတဲစုသာသာ) ေဆာက္ၿပီး ပစၥည္းလည္း အညီအမ်ွ ခြဲတမ္းခ်ေန ၾကေပါ့။ အဲလိုမဟုတ္ရင္ အဲဒီမိဘဘယ္ေတာ့မွ အေသေျဖာင့္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဥပဒါန္ေၾကာင့္ လားရာမေကာင္းနိုင္ဘူး။ အေသေျဖာင့္မွာမဟုတ္ဘူး။ ၿပီးရင္အိမ္ေထာင္ျပဳခါနီး ခ်စ္လားႀကိဳက္လားမေမးၾကဘဲ အေမြကိစၥအရင္ ေဆြးေနြးၾကရပါလိမ့္မယ္။ မေမးမိရင္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ လူၾကမ္းႀကီးလုပ္ေပေတာ့။ လဲေနသူတက္နင္းပါ၊ အားငယ္သူနိမ့္ခ်ပါ ဆိုတ႔ဲ စကားပံုကို တစ္ေန႔ ၃ ေခါက္ ႐ြတ္ေပေတာ့။
တကယ္ေတာ့ က်ြန္ေတာ္တို႔ဟာ လူေတြပဲဗ်ာ တိရစၦာန္ေတြမွမဟုတ္တာ။ လူနဲ႔တိရစာၦန္ ဘာကြာသလဲ။ တိရစၦာန္ဆိုတာ အိပ္၊ စား၊ ကာမဆိုတ႔ဲ အဇၨတၲသံုးပါးပဲရွိလို႔ ႀတိအဇၨ (ဝါ) တိရစာၦန္ဆိုၿပီး ျဖစ္လာတာေလ။ အဲဒီသံုးပါးအတြက္ တိရစာၦန္ဟာ အရာရာကို တိုက္ခိုက္ၾကတယ္။ ရွက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ေနာ။ ကိုယ့္အတြက္ အခြင့္အေရး အမ်ားႀကီးရွိေနေသးရင္ ကိုယ့္ထက္အခြင့္အေရး နည္းသူကို အခိုက္အတန္႔ေတာ့ ဦးစားေပးသင့္ တာေပါ့။ သူစိမ္းမွမဟုတ္တာ။ ဘယ္သူဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ဖို႔ငါ့အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ အဇၨတၲတစ္ပါးပါး ညိေနတာ ေသခ်ာပါၿပီ။ မိမိကိုယ္တိုင္သံုးသပ္ဖို႔လိုလာပါၿပီ။ သံုးသပ္ရာမွာလည္း အသက္အ႐ြယ္ ကန္႔သတ္ခ်က္မရွိပါ။ စဥ္းစားတတ္တ့ဲအ႐ြယ္ကစလို႔ ေသခါနီးအထိ သံုးသပ္နိုင္ပါတယ္။ သံုးသပ္လို႔အေျဖက ကိုယ္ပဲမွန္ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ပါးသူအႀကံျပဳခ်က္ရယူပါ။ အႀကံျပဳသူကလည္း ဦးေနွာက္ေခါင္းထဲတြင္ ပါဝင္ပါေစ။ တခ်ိဳ႕ဦးေနွာက္ကို အလကားေပးငွားစားတတ္တ့ဲ သူေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ လက္စသတ္လိုက္ေတာ့
ဒီလိုျပႆ နာေတြ မဆံုးသေ႐ြ႕မကုန္ခမ္းနိုင္ေသာ ရန္ၾကြင္းရန္စေတြ မီးပြားေလးေတြ တျမည့္ျမည့္ အျမစ္တြယ္ေနၾကဦးမွာပါ။ ဒီေတာ႔ သခ်ၤာနည္းနဲ႔ ဦးေနွာက္ပဲအလုပ္မခိုင္းပဲ တခါတေလ ရင္ဘတ္ရဲ႕ဘယ္ဘက္ျခမ္းက လႈပ္ေနတ႔ဲအရာေလးကိုလည္း အလုပ္ေပးၾကပါလို႔။ ကိုယ္လုပ္တ့ဲအရာဟာ သမိုင္းပါ။ သမိုင္းဆိုတာမွန္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ပ်က္ရိုးမရွိပါဘူး။ တစ္ဝမ္းထဲကထြက္တ့ဲ လူစိတ္ေလးမ်ားရွိနိုင္ၾကရင္းန႔ဲ "ညီေနာင္ရင္းခ်ာ" စိတ္ေလးေတြရွိၾကဖို႔၊ အဲဒီစိတ္ေတြမရွိေသးခင္ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္အတြက္ အျခားဥပမာတစ္ခုခုက္ို ေခတၲအငွားန႔ဲ စြဲယူအသံုးျပဳၾကဖို႔ တိုက္တြန္းရင္းနဲ႔ လူ႔စိတ္သရုပ္ေဖာ္ကဏၭကို ဒီေန႔အဖို႔ ဒီေလာက္န႔ဲအဆံုးသတ္လိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား။
အားေပးမႈကိုေလးစားလ်က္
ကိုေပါက္ (ဥာဏ)
lutawlupyaw
No comments:
Post a Comment